Het VrouwenHartinterview is een reeks gesprekken met zorgprofessionals én, dat is nieuw, ervaringsdeskundigen. Antoinette Hommelberg bijt het spits af en zij vertelt hoe zij omgaat met coronaire vaatdysfunctie ofwel CMD. Vroeger managede ze de agenda van haar managers. Nu managed ze haar eigen agenda. Werken lukt niet meer door de moeheid en vaatspasmes. Desondanks staat Antoinette positief in het leven.
Benieuwd naar haar verhaal en hoe ze met de aandoening om gaat?
Bekijk de video. Vergeet niet een like te geven en abonneer je op ons kanaal.
Alle columns, interviews en andere redactionele artikelen op deze website zijn eigendom van VrouwenHart.nl. Deze mogen NIET worden verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt in welke vorm dan ook, online of offline, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van onze redactie.
Mooi intervieuw
Zoals mijn zus het verteld. Doet dat wel wat me.
Acceptatie en doseren.
Mooi hoe ze dit uitleg.
Kortom goede vragen en antwoorden
Dikke duim
Dit is een verhaal dat voor mij zeer herkenbaar is. Dit mij ook overkomen .
Ik loop nu nog onder behandeling en ben doorgestuurd naar een longspecialist.
Hopelijk komt hij erachter waar die benauwdheid vandaan komt.
Dit komt mij heel bekend voor. Ik heb dezelfde ervaringen, alleen ik gooide het op feit dat de pijn in mijn arm en nek kwam nadat is gesport had.
Na benauwdheid op de sportclub kontakt gezocht met de huisarts die mij meteen, in de ziekenauto , liet afvoeren naar het ziekenhuis. Zit nu in de medische molen maar de benauwdheid is nog niet weg.
Wat een ontzettend mooi interview
Mooie weergave van het proces dat Antoinette helaas heeft moeten doorstaan. Dankbaar voor de kleine momenten en de dingen.die ze nog wel kan geven haar positieve inslag weer. Knap!
Heel herkenbaar verhaal. Ook om te komen tot dat afscheid van je werk. Dank voor het delen.
Antoinette is mijn eerste lotgenoot die ik hierover hoor spreken, na mijn eigen diagnose van microvasculaire coronaire dysfunctie vorige week.
Heb na jaren klachten en inmiddels bepaalde onderzoeken nu via een gesprek bij de huisarts dit te horen gekregen. op een leeftijd van 63 jaar.
Vind het nog ingewikkeld om alles te verwerken en andere mensen hierover te horen praten.
Natuurlijk is elk verhaal per lotgenoot, een verhaal op zich.
Vind het heel knap dat Antoinette haar verhaal wil delen en zo toegankelijk en vriendelijk ons mee neemt in wat haar leven betekend met deze aandoening.
Ik hoorde vorige week ook pas dat het met het vrouwenhart heeft te maken, en hoorde over vrouwenhart.nl met lotgenoten.
Dankjewel voor je interview en je tips Antoinette.
Wat fijn dat ik deze site gevonden heb en herkenning te vinden. Toen ik dit las moest ik heel erg huilen.
Ook ik heb een half jaar geleden een hartinfarct gehad 2 op 1 dag .Een 100 procent afsluiting van de kransslagader.En 2 kleine vaten zitten nog dicht en daar kunnen ze niets aan doen en verwachten ze ook geen problemen van. Ik ben 70 jaar.
Er is goed gehandeld .Ik ben nu een half jaar verder en het gaat goed met me ,bijna weer op mijn oude niveau.
Van te voren had ik weleens zo 1x per jaar een vreselijke pijn op de borst wat ongeveer 20 minuten duurde .
wat toen der tijd afgedaan werd als stress .
Vorig jaar in 2023 kreeg ik deze pijn 2x in 1 jaar waardoor ik naar de huisarts ben geweest {ook hoorde ik toen van een vriendin het woord prinz metal voor het eerst. { is dat het zelfde als CMD? }
De huisarts stuurde me in dec 2023 door naar het ZH waar onderzoeken zijn gedaan waar ze niets konden vinden ,ik vroeg aan de Cardioloog ,zou het prinzmetal kunnen zijn waarop hij antwoordde dat hij dat niet wist.
Ook vroeg ik hoe zit het dan met een vrouwenhart ,en ik noemde het vrouwen kliniek in Bedum .
Volgens de cardioloog was dat een verdienmodel en het vrouwen hart is niet anders dat een mannen hart.
daar kon ik mee heen gaan.
In maart 2024 kreeg ik de hartinfarct waar ik nu herstellende van ben.
Ik dacht ik zet mijn verhaal hier neer .Het lucht mij op en vind herkenning en ik hoop ook andere vrouwen hiermee te kunnen helpen .
Wat doen jullie fijn werk en helpen veel vrouwen hiermee om de klachten te herkennen en de eigen regie hierin te nemen .Voorzover dat mogelijk is natuurlijk.
Hartelijke groet ,
Wilma
Wat een herkenbaar en dapper verhaal Antoinette! Ik ben 67 jaar en mij is eind November het zelfde overkomen. Ook volledig mee overvallen.
Het zou mooi zijn als er meer aandacht voor deze aandoening komt. Zelf merk ik ook dat je in een standaard protocol terecht komt. Als oud verpleegkundige besef ik het nut van medicatie en revalidatie en wijs deze zeker niet af. Wel is het belangrijk deze eens onder de loep te nemen en deze goed af te stemmen.
Ik wil daar graag een bijdrage aan leveren..
Wil
Wat werd ik emotioneel bij het zien van dit interview. Tranen………
Dank je wel Antoinette voor dit interview. Het doet me beseffen dat ik niet de enige ben met al die gevoelens door wat er op je af komt.
Ik ben 55 jaar, bij mij is het nog maar pril. Net drie weken geleden een infarct gehad. MINOCA was de uitkomst. Nu proberen dit met medicatie en leefstijl zo leefbaar mogelijk te maken zonder al te veel verlies van kwaliteit van leven. Het stukje rouw is erg aanwezig.
Een rollercoaster waar je in komt. Ineens van een bezige bij, volop in het leven en aktief, naar een leven en toekomst die je zelf niet zo voor je zag.
Vorig jaar eerst gediagnosticeerd met BF en daarvoor 4 cardioversies en Ablatie gehad. Dat ging ook niet allemaal van een leien dakje, maar gaf me later weer moed om aan de toekomst te durven denken. 2025 zou voor mij een beter jaar gaan worden. In die tijd ook lid geworden van hartenraad en vrouwenhart. Sinds 1 februari ook in de WIA terecht gekomen en herken zo wat je daarover zegt. Dat is al veel te verwerken als na ruim 35 jaar werken je dit overkomt.
Nu drie weken geleden een infarct. En deze uitkomst. Dat is een enorme domper.
Medicatie helpt me tot nog toe niet echt. Dat was ook vorig jaar het geval. Ik heb steeds enorme bijwerkingen en dat geeft me geen gevoel van kwaliteit van leven. Hoe gaan lotgenoten hier mee om? Ervaren meerdere mensen dit? Ik snap dat het een zoek/puzzeltocht is om te komen waar je zou moeten komen, maar dit geeft continu het uit balans raken van je lichaam en geest. Het heeft zo’n impact. Waar m.i soms te weinig naar gekeken wordt.
Daar komt ook bij dat ik mijn hele leven al verpleegkundige ben en eigenlijk ook net teveel weet en over zaken nadenk en vooruitkijk.
Ik hoop dat ik straks ook zover kom dat ik kan accepteren en dat ik leef naar wat het is. Voor nu blijf ik nog vechten/proberen/rouwen. Want ik wil zo graag………………
Ik heb een vraag. Ik ben 60 heb vanaf mijn 25ste een vorm van reuma. Door de jaren heen af en toe een soort van hartaanval gehad nooit met schade aan het hart en verder onverklaarbaar. Drie jaar terug zijn ze er achter gekomen dat ik MCD heb. Het onderzoek vond plaats in het Maasstad ziekenhuis.
Weer een soort status quo gevonden tussen overbelasting en in conditie willen blijven voor je hart.
Ik had nog wel 1 keer per jaar nog een heftige pijn op de borst met alle narigheid van dien.
Nu heb ik het al 4 keer vrij kort achter elkaar gehad Het blijkt dat ik ook vaatspasme erbij heb gekregen.
Al onder controle geweest bij mijn cardioloog die gespecialiseerd is in vrouwenharten.
Als de nitrospray helpt dan hoef ik niet iedere keer naar het ziekenhuis, dat is een opluchting.
Mijn hart is heel sterk, de bloedtoevoer is ontregeld.
Ik hou alleen na iedere aanval een pijnlijk en drukkend gevoel achter mijn borstbeen. En ik ben meteen weer een stuk conditie kwijt.
Voor in conditie te blijven dwz een beetje normaal te kunnen functioneren moet ik veel wandelen en zwemmen ( andere sporten gaan niet ivm reuma) maar als ik pijn op de borst krijg moet ik gaan rusten van de cardioloog. Dit was in evenwicht maar nu niet meer.
Ik weet niet hoe te handelen na een vaatspasme..
Inprincipe als het spasmen over is krijgt het hart weer genoeg zuurstof maar ik hou een soort hartspierpijn? Mag ik dan weer sporten op mijn manier of moet ik rusten? Waar doe ik goed aan?